MOBY’DEN THE GUARDIAN MUSIC’E BİR ÇALMA LİSTESİ: “LOLA’NIN SÖZLERİ İĞRENÇTİ”

Elektronik müziğin en kendine has figürlerinden Moby, The Guardian Music’e verdiği röportajda müzikle kurduğu kişisel ilişkiyi, ilk takıntılarını, utandığı favorilerini ve artık tahammül edemediği klasik parçaları açık yüreklilikle anlatıyor. Ortaya ise hem nostaljik hem de kışkırtıcı bir “Honest Playlist” çıkıyor.

Moby’nin müzikle bağı çocuklukta, neredeyse ilkel bir kayıt arzusuyla başlıyor. Büyükbabasının masasının altında bulduğu eski bir diktafonla radyodan şarkılar kaydettiği günleri hatırlarken, The Clash’in “I Fought the Law” parçasını yaz boyunca tekrar tekrar dinlediğini söylüyor. O kayıtların lo-fi doğasına rağmen şarkının onda yarattığı etkiyi şöyle tarif ediyor: “Sanki bir bina patlıyormuş gibiydi.”

İlk satın aldığı single ise oldukça beklenmedik: CW McCall’ın “Convoy”u. Connecticut’taki bir indirim mağazasından 1 dolara aldığı bu plak, Moby’nin ifadesiyle 40 kez üst üste dinleniyor. Bu noktada annesinin onun için koyduğu teşhis de net: “Hem müzisyen olacak hem de bağımlı.”

Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde DJ kabininde geçen geceler ise hafızasına kazınan başka bir tekrar hikâyesi yaratıyor. Eric B & Rakim’in “I Know You Got Soul” parçasını “80’lerde yaklaşık 8.000 kez çaldığını” söyleyen Moby, bugün hâlâ tüm sözleri ezbere bildiğini itiraf ediyor — asıl açıklayamadığı şey ise neden her gece o parçayı çaldığı.

Moby’nin müzikle ilişkisi sadece tutkudan ibaret değil; aynı zamanda çelişkilerle dolu. Karaoke konusunda kendine koyduğu “aynı şarkıyı iki kez söylememe” kuralı, Frank Sinatra’nın “My Way” ve 50 Cent’in “In Da Club” performanslarının pek parlak olmamasıyla sonuçlanmış. Yine de Young MC’nin “Bust a Move”u için “olabileceğinden daha kötü değildi” diyerek durumu kurtarıyor.

Parti anıları arasında ise 1989’da Lower East Side’da verdiği bir ev partisi öne çıkıyor. Hip-hop ve house setinin ortasında Jane’s Addiction’dan “Been Caught Stealing” çaldığında, sadece 15 kişilik bir kalabalığın “çılgına dönmesi”, müziğin bağlamdan bağımsız gücünü hatırlatan bir an olarak öne çıkıyor.

Ancak röportajın en dikkat çekici kısmı, Moby’nin artık dinleyemediği şarkılar üzerine söyledikleri. Spotify’da karşısına çıkan The Kinks klasiği “Lola” hakkında oldukça sert:

“Sözlerinin iğrenç ve transfobik olduğunu düşündüm. İlk dönemlerini severim ama ne kadar gelişmemiş olduklarına gerçekten şaşırdım.”

Bu açıklama, geçmişin “klasik” kabul edilen işlerine bugünün perspektifinden bakmanın yarattığı gerilimi açıkça ortaya koyuyor.

Öte yandan Moby’nin gizli zevkleri de var. New York’ta bir bodega’da sabaha karşı duyduğu Céline Dion’un “My Heart Will Go On”u için “Tanrım, bu şarkıyı gerçekten seviyor muyum?” diye düşündüğünü ve “gizli bir Céline hayranı” olduğunu kabul ediyor.

Müziğin hayatındaki dönüştürücü etkisi ise Donna Summer’ın “I Feel Love”ıyla somutlaşıyor. Moby bu parçayı hâlâ “gelmiş geçmiş en iyi elektronik dans müziklerinden biri” olarak görüyor ve ilk duyduğunda hissettiğini şöyle anlatıyor: “Sanki geleceği duyuyormuş gibiydim.”

Duygusal olarak en çok etkilendiği parça Don McLean’in “Vincent”ı olurken, sabahları onu uyandıran şarkı The Doors’tan “Not to Touch the Earth”. Jim Morrison’ın “garip, anlatısal ve varoluşçu” sözlerine duyduğu hayranlık, Moby’nin kendi sanatsal yönüyle de kesişiyor.

Ve elbette, Moby’nin ironisi: “Seks için en iyi şarkı” sorusuna verdiği yanıt John Cage’in 4’33. Yani mutlak sessizlik.

Röportajın sonunda ise kişisel bir not var: Kendi cenazesinde çalınmasını istediği parça, 2008 tarihli albümünden “Last Night”. Aynı zamanda “kimsenin dinlemediği ama mutlaka dinlenmesi gereken” bir şarkı olarak da bunu işaret ediyor.

The Guardian Music, bu röportajda bahsi geçen tüm parçaları bir araya getirerek bir Spotify çalma listesi de oluşturdu. Moby’nin müzikal hafızasına açılan bu liste, bir yandan punk’tan hip-hop’a, disko’dan ambient’a uzanan geniş bir spektrum sunarken, diğer yandan bir sanatçının müzikle kurduğu son derece kişisel ve zaman zaman çelişkili ilişkiyi de görünür kılıyor.