TİYATRO

Bazı karşılaşmalar, bir mevsim gibi gelir; hayatın akışını, kalbin ritmini değiştirir. “Palamut Zamanı”, iki kadının ve bir grup insanın tesadüf gibi görünen ama kader kadar derin bir karşılaşma hikâyesi…

Bir yanda toplumun yargısı ve linç kültürünün gölgesinde kalmış genç bir kadın; diğer yanda sahil kasabasının rüzgârına karışmış, neşesiyle, deli doluluğuyla kendi düzenini kurmuş bir kadın… Bu karşılaşma, hem bireysel hem de kuşaklar arası bir yüzleşmeye dönüşür; kimi zaman hüzünle, kimi zaman kahkahayla yoğrulan bir iyileşme hikâyesi doğar.

“Palamut Zamanı”, unutulma korkusuyla yeniden başlama cesareti arasındaki o ince çizgide yürüyen herkesin hikâyesi. Seyircisini yalnızca Burcu ve Nermin’in değil, onlara eşlik eden insanların sessizliklerine, umutlarına ve kırılma anlarına da davet ediyor.

Belki de hepimizin ihtiyacı olan şey, birbirimizin hikâyelerine kulak vermektir.

Vay! Dedi Baykuş okul öncesi çocuklar için yazılmış bir kitaptan uyarlanmıştır.

Hikaye, gündüz uyanık kalan meraklı, küçük bir baykuşun, gündüzün sunduğu sürprizlere hayran kalışını anlatır.

Şafak vakti, güneş ışığı, yapraklar, kelebekler, bulutlar ve gökkuşağının renkleri bunlardan bazılarıdır. Gün sonunda ise, gece çöktüğünde, yıldızların, hepsinden daha güzel olduğunu fark eder.

Little Angel Theatre, kitabı sihirli bir yorumla sahneye taşırken basit ama etkileyici bir kuklacılıkla minik izleyicilerin hayal gücünü tetikliyor. Rengarenk kumaşlar, sevimli kuklalar ve cezbedici müziklerle bezenen bu oyun, özellikle 0-5 yaş arası izleyiciler için tasarlandı.

Vay! Dedi Baykuş okul öncesi çocuklar için yazılmış bir kitaptan uyarlanmıştır.

Hikaye, gündüz uyanık kalan meraklı, küçük bir baykuşun, gündüzün sunduğu sürprizlere hayran kalışını anlatır.

Şafak vakti, güneş ışığı, yapraklar, kelebekler, bulutlar ve gökkuşağının renkleri bunlardan bazılarıdır. Gün sonunda ise, gece çöktüğünde, yıldızların, hepsinden daha güzel olduğunu fark eder.

Little Angel Theatre, kitabı sihirli bir yorumla sahneye taşırken basit ama etkileyici bir kuklacılıkla minik izleyicilerin hayal gücünü tetikliyor. Rengarenk kumaşlar, sevimli kuklalar ve cezbedici müziklerle bezenen bu oyun, özellikle 0-5 yaş arası izleyiciler için tasarlandı.

30 metrelik dev bir yumurta Üsküdar’dan başlıyor Bekir şefi kovalamaya! O sıra dostlarıyla zaferini kutlayan Beyefendi siparişini bekliyor… İçerisi gittikçe ısınıyor! Cehenneme dönüyor… Duvarlar eriyorken, bina sallanmakta.

Fiiiiiiıuuvvv!

Tüm bunların ortasında ise pişirmek zorunda kalacağı yumurtayla birlikte fokurdayan Bekir… Bıçak olan şefler, kafasını kuma gömmüş kuşlar ve tabii ki Kurt Cobain! Hepsi pişmekte. Hepsi soslandı. Çiiiiiinnnn! Artık hepsi servise hazır!

Fiuuuuuvvvvv!

Kader aileden gelen bir miras mıdır? Doğduktan sonra küçülebilir mi insan? Sonsuz bir uyku insanı dinlendirir mi? Hiç kafanızı kaybettiniz mi? İnsan hiç tanımadığı bir kişiye benzer mi? Balıklar da satranç oynar mı?

Düdüklü tencerenin ateşi nasıl kontrol edilir?

Fiiiiiiiiiuuuuuuuuuuvvvvvvvv!!!!

Zaman geçiyor…

Beyefendi yumurtasını bekliyor.

Bekir? Yumurta hazır mı?

Bazı karşılaşmalar, bir mevsim gibi gelir; hayatın akışını, kalbin ritmini değiştirir. “Palamut Zamanı”, iki kadının ve bir grup insanın tesadüf gibi görünen ama kader kadar derin bir karşılaşma hikâyesi…

Bir yanda toplumun yargısı ve linç kültürünün gölgesinde kalmış genç bir kadın; diğer yanda sahil kasabasının rüzgârına karışmış, neşesiyle, deli doluluğuyla kendi düzenini kurmuş bir kadın… Bu karşılaşma, hem bireysel hem de kuşaklar arası bir yüzleşmeye dönüşür; kimi zaman hüzünle, kimi zaman kahkahayla yoğrulan bir iyileşme hikâyesi doğar.

“Palamut Zamanı”, unutulma korkusuyla yeniden başlama cesareti arasındaki o ince çizgide yürüyen herkesin hikâyesi. Seyircisini yalnızca Burcu ve Nermin’in değil, onlara eşlik eden insanların sessizliklerine, umutlarına ve kırılma anlarına da davet ediyor.

Belki de hepimizin ihtiyacı olan şey, birbirimizin hikâyelerine kulak vermektir.

Betonların göğü henüz delmediği zamanlarda büyük şehrin sokaklarında, apartman önlerinde büyüyen bir kız çocuğu. Güzeller güzeli ev kadını anne ile titiz avukat babanın tek kızı: Handan. Sokakların da anne babasıyla yaşadığı evin içi gibi huzursuz olduğu zamanlardan geçerek büyüyen, kendi yolunu bulan bir genç kadın...

Kafasının ve kalbinin içi seslerle dolu; çok uzaklardan gelen bir melodi, kuşlar, rayların sesi, sevinçli bir hediye paketinin hışırtısı, annesinin, babasının, babaannesinin, halasının sesi… Sonra birden fazla ‘çat’ sesi, farklı zamanlarda, farklı evlerin duvarlarında yankılanan…

Karşımıza yetişkin bir kadın olarak çıkan Handan’la tanıştığımızda; o, çocukluğundan bugüne uzanan bir hikâyeye çoktan dalıp gitmiş olacak. Handan’ın ve onun hafızasından çıkıp gelen annesi Feri’nin öyküsü, 1960’lardan bugüne uzanan bir anlatıya yerleşiyor. Murat Mahmutyazıcıoğlu’nun kaleminden çıkan, çok kişiyle kesişen bu tek kişilik kadın oyunu, Hira Tekindor’un yönetiminde, Zerrin Tekindor’un performansıyla seyirciyle buluşacak.

• Yazan: Murat Mahmutyazıcıoğlu
• Yöneten: Hira Tekindor
• Oynayan: Zerrin Tekindor
• Yapımcı: Ayşe Barım
• Uygulayıcı Yapımcı: Duygu Bayram
• Dekor Tasarım: Şirin Dağtekin Yenen
• Işık Tasarım: Yakup Çartık
• Kostüm Tasarım: Gamze Saraçoğlu
• Yönetmen Yardımcısı: Beste Güven
• Yapım Koordinatörü: Ayşegül Beyazdağ
• Reji Asistanı: Şeyma Demircan
• Sahne Amiri: Abdurrahim Mert
• Fotoğraf: Özlem Dinç
• Afiş Tasarımı: Berkcan Okar
• Süre:65 dk

Betonların göğü henüz delmediği zamanlarda büyük şehrin sokaklarında, apartman önlerinde büyüyen bir kız çocuğu. Güzeller güzeli ev kadını anne ile titiz avukat babanın tek kızı: Handan. Sokakların da anne babasıyla yaşadığı evin içi gibi huzursuz olduğu zamanlardan geçerek büyüyen, kendi yolunu bulan bir genç kadın...

Kafasının ve kalbinin içi seslerle dolu; çok uzaklardan gelen bir melodi, kuşlar, rayların sesi, sevinçli bir hediye paketinin hışırtısı, annesinin, babasının, babaannesinin, halasının sesi… Sonra birden fazla ‘çat’ sesi, farklı zamanlarda, farklı evlerin duvarlarında yankılanan…

Karşımıza yetişkin bir kadın olarak çıkan Handan’la tanıştığımızda; o, çocukluğundan bugüne uzanan bir hikâyeye çoktan dalıp gitmiş olacak. Handan’ın ve onun hafızasından çıkıp gelen annesi Feri’nin öyküsü, 1960’lardan bugüne uzanan bir anlatıya yerleşiyor. Murat Mahmutyazıcıoğlu’nun kaleminden çıkan, çok kişiyle kesişen bu tek kişilik kadın oyunu, Hira Tekindor’un yönetiminde, Zerrin Tekindor’un performansıyla seyirciyle buluşacak.

• Yazan: Murat Mahmutyazıcıoğlu
• Yöneten: Hira Tekindor
• Oynayan: Zerrin Tekindor
• Yapımcı: Ayşe Barım
• Uygulayıcı Yapımcı: Duygu Bayram
• Dekor Tasarım: Şirin Dağtekin Yenen
• Işık Tasarım: Yakup Çartık
• Kostüm Tasarım: Gamze Saraçoğlu
• Yönetmen Yardımcısı: Beste Güven
• Yapım Koordinatörü: Ayşegül Beyazdağ
• Reji Asistanı: Şeyma Demircan
• Sahne Amiri: Abdurrahim Mert
• Fotoğraf: Özlem Dinç
• Afiş Tasarımı: Berkcan Okar
• Süre:65 dk

Yakın gelecek… İklim krizinin vurduğu bir dünyadayız! Kıyamet gibi “acayip” bir şey olmuş, ama tam öyle de olmamış! Hiçbir ülkenin istemediği, Parazitler denen göçebe topluluklar çıkmış ortaya. Bir oğlan: Diyar! Bu yeni toplumun hikâye anlatıcılarından biri. Her akşam, ateş başında toplanan Parazitler’e, kıyametin ilk günlerine dönüp darbukasıyla bir hikâye anlatıyor.

Bir ihanet hikâyesi!

İklim krizinin ilk günleri! İstanbul’dayız! Büyüyen açlık ve kıtlığa eşlik eden büyük bir isyan! Krizi fırsata çeviren muhafazakâr bir hareket: İzan! Diyar’ın bütün hikâyesini değiştiren “acayip” gizemli bir kız: Leylâ!

Büyük yangınların, hastalıkların, göçlerin, kan sıcaklarının, açlık ve susuzluğun zamanında, bir soru bütün sorulardan daha önemli hâle geliyor: Bildiğimiz dünya elimizden kayıp giderken, biz kimin elini tutacak, kimlerle yan yana yürüyeceğiz?

“O gece ilk bombalar patladı! Yer sarsıldı ayağımızın altında! Dışarı çıktık! Cehennem gibi kırmızıya kesmiş gökyüzü! Cayır cayır her yer! Belki 30 yerde birden patlatmışlar İstanbul’u! “Geliyolar,” dedi Leyla! Öyle acayip bi şey vardı ki sesinde… Korku gibi ama değil gibi de… “Kim geliyo?” dedim, bi şey demedi… Dönüp bakmadı bile… Ben baktım ama! Bütün yangın yüzüne vurmuş! Kara saçları kızıl kızıl parlıyo! Ateş gözünün bebeğinde dönüyo girdap gibi! Bıraktım yangını falan! Çünkü aşk! koca şehirler yanarken dönüp tek kişiye bakabilmektir!”

“Klavye bu çağın giyotinidir… Yazılmış her söz, paylaşılmış her fotoğraf gerekli olduğunda yeniden kullanılacak şekilde daima tetikte beklemektedir.“

Başrollerini Özge Özder ve Erdem Kaynarca’nın paylaştığı oyun, Tiyatro Dokuz tarafından sahneleniyor. Modern İspanyol Tiyatrosu’nun en dikkat çekici yazarlarından Josep Maria Miro’nun “Arşimet Prensibi” oyunu yönetmen Ersin Umulu’nun rejisiyle seyirciyle buluşuyor.

Oyun bir yüzme havuzunun soyunma odasında, güven ve şüphe arasındaki o ince çizgide, gerilim dolu bir atmosferde geçiyor. Sosyal medya etkisiyle büyüyen linç kültürüne, toplumun ön yargıları üzerinden psikolojik bir tartışma yaratıyor...

Tek perde, 90dk, 13+

Olayın tanıkları yok ama herkesin bir fikri var... Suçun ispatı yok ama suçlu var…

Kurulduğu günden bugüne dek edebiyat ve tiyatro eserlerinden sahneye uyarlamalar ile dikkatleri çeken Sarı Sandalye, Samuel Beckett’in Godot’yu Beklerken eserinden uyarlanan yeni oyunu ile izleyicileri ‘beklemek’ ve ‘var olmak’ kavramları üzerine derin bir sorgulamaya davet ediyor. Oyun, Beckett’in zamansız metninden hareketle insanlığın varoluş yolculuğunu sahnede yeniden yorumlarken, bir insanın doğumdan çocukluğa, gençlikten yaşlılığa ve oradan ölüme giden süreçte beklediği tüm ‘şeyleri’ konu ediniyor.

İnsanlar Mekanlar Nesneler cesaret üzerine bir oyun. “Biz sınırlara inanmayız. Biz öncülüğe inanırız. Biz vizyona inanırız. Herkese imkansız görünse de biz evet diyoruz. Yaşamak ne güzel şey. Denizde yüzmek, gökyüzüne bakmak, güneşi teninde hissetmek… Bir dağa tırmanmak ya da bir tanecik merdiven çıkmak. Sevmek ve sevilmek. Ne güzel şey… Şimdi benim! Şimdi sensin! Şimdi biziz! Bu ise sadece bir başlangıç.” İnsanlar Mekanlar Nesneler geçmişin yüklerinden kurtulmaya çalışan bir insanın hikayesi. Nina’nın, Emma’nın, Sarah’nın veya şimdilik Sarah’nın hikayesi. Kim bilebilir? Korkularımızın üstüne gidebildiğimiz, gerçekle yüzleşebildiğimiz ve en önemlisi kendimizi sevebildiğimiz sürece varız. Eğer bir varoluş savaşıysa hayat, ve eğer varoluş ailede başlıyorsa, bazen tüm bağımlılıklarından kurtulman gerekir. Annenden bile. “Çakal sadece aşağı baktığında düşer. Yani aslında havada koşabiliyor ama ne zamanki aşağı bakıyor ve düşmesi gerektiğini anlıyor işte o zaman yer çekimi devreye giriyor. Benim ruhsal aydınlanmam bu.”

Bu oyun bize özlenen kardeşleri, aileyle yenilmeyen akşam yemeklerini ve aşağı bakmamamız gerektiğini anlatıyor. Aşağı bakmadan yola devam edebilecek miyiz? Bilmem. Belki.

Ben Çoktan Gidersiniz Sanmıştım korku üzerine bir oyun

Aç tırnak, “Korku:

1. Yüzün münferit kısımları, mesela gözler ya da ağız, ya da gözler.

2. Lower Meersham’ın kuzey iç kesimlerinin güneydoğusunda bulunan başkenti. Nüfus: 8,000,001, yaklaşık olarak.

3. Korku

4. Üçüncü maddeye bakın.

5. Konuşma dilinde. Eski dilde. Fiil. Ya da isim. Duruma göre.” Kapa tırnak.

Bir adam, sözlük, Thom Pain, yalnızlık, çocukluk, bir arı ya da kelimeler, bencillik, aşk, kaybetmek, çok aşk, çok kaybetmek ve bir köpek; kocaman gözleri olan bir köpek.

Çok severken kaybedenlerin oyunu BEN ÇOKTAN GİDERSİNİZ SANMIŞTIM, gerçek hayatın, insan ve hayvan arasındaki ilişkinin yakın bir örneği.

Tek kelimeyle kusursuzluk diye tarif edilen bir aşkın içinde çok severken gidebilmek ya da romantizmin jargonunun dengeli olmak, beraber zaman geçirmek, dışarı çıkmak olarak belirlendiği bir dünyada bu kelimelerdeki acıyı anlamak için ciddi sarsılmalar, görme kaybı ve bir yıl evden çıkmama gerekliliği.

Bu oyun yaşam ile ölüm arasında kısa bir an. Korkutucu ve bir o kadar çekici. Korkularının üstüne gidebilenlerin kazandığını söyleyen bir tavsiyenin kenarı belki.

Çocukluğumuz elimizden kayıp giderken, gözlerimizle ve kalbimizle dünyanın tüm hislerini arzularken aldığımız birkaç nefes.

Geçecek diyen bir şarkı.

Ya da çocuk kalmanızı söyleyen bir öcü.

Karar sizin.

Sorusu olan var mı?

Bizim var:

“Sizin çocukluğunuz ne zaman bitti? Ne kadar kötü incindiniz, ne zamandı bu, daha bu kadarcıkken, bu küçücük, hemen incinebilir şeyken; iki büyük gözden, bir kalpten, birkaç yüz kelimeden başka bir şey değilken? Asla iyileşmememiz mükemmel değil mi? Yaralanmalarımız, yaralarımız, hanımlar beyler. Hafife alınmalarımız, suistimal edilmelerimiz, ah, cennet cennet. Korku içinde yaşamak, acıyı ihtiyaçlarımıza uygun hale getirmek. Ciddiyim. Ne mutlu bir hayat. Ne güzel bir oyun.”

Hayatta olmak müthiş bir şey değil mi?

Bilmem.

Belki.

Oyun Süresi: 70 dk