Keskin sahne diliyle çağdaş dansın geleceğine yön veren Nederlands Dans Theater, uzun bir aranın ardından yeniden İstanbul Tiyatro Festivali’nin konuğu.
Dünyanın en saygın çağdaş dans topluluklarından Nederlands Dans Theater (NDT), her yıl Avrupa’dan Avustralya’ya uzanan geniş bir coğrafyada 150.000 izleyiciye ulaşıyor ve 2026’da rotasını İstanbul Tiyatro Festivali’ne çeviriyor. Karakteristik tekniği ve tempolu repertuvarıyla çağdaş dansın referans noktalarından kabul edilen topluluğun İstanbul ziyareti, festivalin uluslararası seçkisinin en güçlü duraklarından biri.
Nederlands Dans Theater’ın estetik kimliği, Benjamin Harkarvy’nin klasik bale prensipleri ile Martha Graham’in modern dans dilinin bir sentezi üzerine inşa edildi. Ancak topluluğu zirveye taşıyan figür, 1973 yılında topluluğa davet edilen ve daha sonra sanatsal direktörlük görevini üstlenerek 1978’de NDT 2’yi kuran Jiří Kylián oldu. Kylián’ın liderliğinde NDT, bir koreografik düşünce okuluna dönüştü; Crystal Pite, Paul Lightfoot & Sol León ve William Forsythe gibi öncü isimlerle işbirliği yaptı. NDT 2, bu devasa mirasın en taze ve dinamik taşıyıcısı olmaya ve geçmişin şiirsel dilini bugünün biçimsel arayışlarıyla dönüştürmeye devam ediyor.
The Times’ın “zarafet ve kederin göz kamaştırıcı bir birleşimi” olarak tanımladığı bu repertuvar, NDT ekolünün farklı kuşaklarından Jiří Kylián, Marco Goecke ve Noé Soulier’nin koreografilerinin tüm özgünlükleriyle peş peşe izleneceği üç bölümden oluşan, güçlü bir çağdaş dans manifestosu.
Jiří Kylián’ın insan ruhunun en derin katmanlarına ulaşan şiirsel kurgusu, Marco Goecke’nin yasa dair fiziksel yoğunluğu yüksek koreografisi ve gündelik eylemleri bale terminolojisiyle yeniden düşünen Noé Soulier’nin prömiyerini eylül ayında yapacak yeni gösterisiyle bu özel akşam, festival izleyicilerinin zihninden uzun süre silinmeyecek.
“NDT 2’nin dansçıları sadece teknik birer usta değil, aynı zamanda sahneye muazzam bir duygusal derinlik ve enerji taşıyorlar.”
—The New York Times
“Dünyanın en prestijli genç topluluklarından biri; her hareketlerine keskin bir disiplin ve modern bir estetik hakim.”
—The Guardian
“Goecke’nin The Big Crying’i yasın fiziksel bir dışavurumu; titreyen kollar ve hızlı jestler, kelimelerin bittiği yerde kederi anlatıyor.”
—Financial Times
“Sleepless, sahnede yırtılan bir boşluktan çıkan dansçılarla gerçeklik ile rüya arasındaki o ince çizgiyi mükemmel bir görsellikle sunuyor.”
—Bachtrack
